De rode route met de groene lintjes
Hardlopers zijn over het algemeen gewoontedieren. Uitgewerkte schema's, vaste routes, gezette trainingstijden, het hele riedeltje. Mijn vaste loopmaat is wat dat betreft een schoolvoorbeeld. Als ik maandag bel dat ik woensdag heel misschien toch een andere route wil lopen dan eerder afgesproken, ligt hij twee nachten wakker. En als ik tijdens de warming-up van de intervaltraining aangeef dat ik toch liever 'heuvels' doe dan 200'tjes is hij helemaal rijp voor een dwangbuis.
Aangezien ik gezegend ben met een 'tikkeltje' ADHD – en dus per minuut ongeveer 73 keer van gedachten verander – zijn we wat dat betreft een geweldig koppel. Laat ik het zo zeggen, het zorgt nog wel eens voor discussies. Discussies die ik uiteraard altijd verlies. Wat dat betreft is het net als thuis. Ik zweer jullie dan ook dat hij sprekend op mijn vrouw lijkt. Qua persoonlijkheid dan.
Afijn, gewoontedieren dus.
Met dit in ogenschouw nemende is het natuurlijk een fantastisch idee om samen te gaan trailen. Ongebaande paden, omgevallen bomen, je kent het wel. En dan ook nog eens de prettige bijkomstigheid dat ik het richtingsgevoel heb van een goudvis – in een ronde kom – en mijn partner in crime hier niet bepaald voor onderdoet.
We doen de rode route van negen kilometer in Lage Vuursche. Die begint met een rode pijl en daarna is het een kwestie van bordjes en lintjes volgen. Die lintjes zijn echter groen en dat zorgt vrijwel onmiddellijk voor kortsluiting in het hoofd van mijn maat.
Het duurt dan ook nog geen kilometer voordat hij begint te twijfelen of we wel goed lopen en hij mij bezweert dat we inmiddels op de groene route zijn beland. Nog voor het twee kilometerpunt heb ik de discussie over het feit dat we toch echt goed lopen – het logo van de trail is immers ook groen – uiteraard verloren.
Terug naar de start, waar een charmante dame ons vriendelijk uitlegt dat we vooral de lintjes moeten volgen. En dus beginnen we gewoon weer van voren af aan, om na bijna dertien kilometer de route van negen kilometer te volbrengen. Dertien kilometer waarin ik voorzichtig concludeer dat we de eerste keer gewoon al goed waren gelopen.
Maar dat heb ik natuurlijk niet gezegd. Want net als thuis heb ik inmiddels geleerd dat gelijk hebben en gelijk krijgen twee totaal verschillende dingen zijn. Dus heb ik vooral braaf de lintjes gevolgd en mijn mond gehouden.
Precies zoals thuis.
Willen jullie nog meer van dit soort blogs lezen? Neem dan vooral eens een kijkje op janlollie.nl.
Aangezien ik gezegend ben met een 'tikkeltje' ADHD – en dus per minuut ongeveer 73 keer van gedachten verander – zijn we wat dat betreft een geweldig koppel. Laat ik het zo zeggen, het zorgt nog wel eens voor discussies. Discussies die ik uiteraard altijd verlies. Wat dat betreft is het net als thuis. Ik zweer jullie dan ook dat hij sprekend op mijn vrouw lijkt. Qua persoonlijkheid dan.
Afijn, gewoontedieren dus.
Met dit in ogenschouw nemende is het natuurlijk een fantastisch idee om samen te gaan trailen. Ongebaande paden, omgevallen bomen, je kent het wel. En dan ook nog eens de prettige bijkomstigheid dat ik het richtingsgevoel heb van een goudvis – in een ronde kom – en mijn partner in crime hier niet bepaald voor onderdoet.
We doen de rode route van negen kilometer in Lage Vuursche. Die begint met een rode pijl en daarna is het een kwestie van bordjes en lintjes volgen. Die lintjes zijn echter groen en dat zorgt vrijwel onmiddellijk voor kortsluiting in het hoofd van mijn maat.
Het duurt dan ook nog geen kilometer voordat hij begint te twijfelen of we wel goed lopen en hij mij bezweert dat we inmiddels op de groene route zijn beland. Nog voor het twee kilometerpunt heb ik de discussie over het feit dat we toch echt goed lopen – het logo van de trail is immers ook groen – uiteraard verloren.
Terug naar de start, waar een charmante dame ons vriendelijk uitlegt dat we vooral de lintjes moeten volgen. En dus beginnen we gewoon weer van voren af aan, om na bijna dertien kilometer de route van negen kilometer te volbrengen. Dertien kilometer waarin ik voorzichtig concludeer dat we de eerste keer gewoon al goed waren gelopen.
Maar dat heb ik natuurlijk niet gezegd. Want net als thuis heb ik inmiddels geleerd dat gelijk hebben en gelijk krijgen twee totaal verschillende dingen zijn. Dus heb ik vooral braaf de lintjes gevolgd en mijn mond gehouden.
Precies zoals thuis.
Willen jullie nog meer van dit soort blogs lezen? Neem dan vooral eens een kijkje op janlollie.nl.
